ران سوستاریچ: فرود ایمن روی ماه - ادارهٔ کل ملی هوانوردی و فضا- پترونیا
Banner
Banner

ران سوستاریچ: فرود ایمن روی ماه

ادارهٔ کل ملی هوانوردی و فضا (به انگلیسی: National Aeronautics and Space Administration) به اختصار ناسا (به انگلیسی: NASA) سازمانی مستقل در قوهٔ مجریهٔ حکومت فدرال ایالات متحدهٔ آمریکا است که مسئولیت برنامه‌ریزی در حوزه‌های برنامهٔ فضایی کشوری و تحقیقات مکانیک پرواز و هوافضا را بر عهده دارد.
در زمان جنگ سرد و پس از پرتاب ماهوارهٔ اسپوتنیک- توسط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به فضا، آمریکا به فکر ایجاد سازمان فضایی ملی خود افتاد و ناسا در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ با امضای رئیس‌جمهور وقت دوایت آیزنهاور جای کمیتهٔ رایزنی ملی هوانوردی آمریکا (ناکا) را گرفت و بنیادگذاری شد. توماس کیت گلنان به عنوان نخستین مدیر ناسا و هیو لاتیمر درایدن به عنوان معاون او برگزیده شدند و فعالیت رسمی ناسا از ۱ اکتبر ۱۹۵۸ آغاز شد

ناسا یک سیستم کاملا جدید ساخته است که می‌تواند فرود روی ماه و مریخ را بسیار کم خطرتر کند و قصد دارد آن را برای یکی از مأموریت‌های آینده خود آزمایش کند. پروژه تکامل قابلیت‌های یکپارچه و فرود ایمن ناسا (SPLICE) قصد دارد با ترکیب مجموعه‌ای از حسگرهای لیزری، دوربین، کامپیوتری با سرعت بالا و برخی الگوریتم‌های پیچیده، ایمنی در فرود را بهبود ببخشد که همه آن‌ها، می‌توانند نیاز به خلبان انسانی را برطرف کنند.

ناسا

ران سوستاریچ، مدیر این پروژه در بیانیه ناسا گفت: «آنچه ما در حال ساختن آن هستیم، سیستم فرود کامل است که برای مأموریت‌های آینده آرتمیس به ماه مورد استفاده قرار خواهد گرفت و می‌تواند برای مأموریت‌های مریخ نیز به‌کار گرفته شود. کار ما این است که اجزای جداگانه را کنار هم قرار دهیم و اطمینان حاصل کنیم که به‌عنوان یک سیستم عملکردی درست کار می‌کند.»

این سیستم می‌تواند به کاوشگرها اجازه دهد تا دامنه بسیار گسترده‌تری از مکان‌ها، از جمله نزدیک تخته سنگ‌ها یا چاله‌ها را لمس کنند. همچنین می‌تواند مناطق امنی را که اندازه‌ای برابر با نیمی ‌از یک زمین فوتبال دارند، شناسایی کند. برای درک بهتر این مسئله، لازم است بدانید «آپولو ۱۱» دارای یک منطقه فرود تقریبا ۱۷ و ۵ کیلومتری از دو طرف بود. این محاسبات مربوط به سال ۱۹۶۸ است.

 

این سیستم برای تعیین مکانی که در آن قرار دارد، اطلاعات به‌دست آمده از اسکنرهای سطح زیرین خود را با پایگاه داده‌ای از نشانه‌های شناخته شده، مقایسه می‌کند. چهار کیلومتر بالاتر از سطح فرود، لیزر سه پرتویی سیستم، ایمن‌ترین محل فرود را شناسایی می‌کند. ناسا امیدوار است که این سیستم بتواند به‌عنوان بخشی از برنامه آرتمیس که از اوایل سال ۲۰۲۴ اجرا خواهد شد، امکان فرود اولین زن روی کره ماه را فراهم کند.

آژانس قصد دارد، ابتدا این سیستم را در حین پرواز با موشک «نیوشپرد بلو ارجین» طی یکی از مأموریت‌های آینده خود آزمایش کند. زمان انجام این مأموریت مشخص نیست. در این آزمایش‌ها، SPLICE به‌جای جست‌وجوی مکانی امن برای فرود روی ماه، به‌دنبال مکانی مناسب برای فرود موشک نیوشپرد روی زمین خواهد بود. برای تحقق کامل این سیستم، ناسا راه زیادی در پیش دارد.

جان کارسون، مدیر ادغام فنی برای فرود دقیق ناسا، در بیانیه گفت: «فرود ایمن و دقیق بر کرات دیگر هنوز هم با چالش‌های بسیاری رو‌به‌رو است.» وی افزود: «هنوز هیچ فناوری تجاری وجود ندارد که بتوانیم برای این کار تهیه کنیم، ازاین‌رو تمام مأموریت‌های آینده می‌تواند از این قابلیت فرود دقیق استفاده کنند.»

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Banner